Verschroeide kipfilet en alsnog 3-2

chicken-breast-279849_1280Wedstrijdje tegen Prima Donna. We hebben werkelijk alles gegeven en helaas toch nog verloren met drie tegen twee. Een leuke pot, dat wel. Maar de dag erna: wat kleine lichamelijke ongemakken zeg maar… Ik ben vooral benieuwd. Ben ik de enige die hier last van heeft? Eerlijk zeggen!

Roestige springveren
Volleybal, het blijft heerlijk. Ik zal de laatste zijn die het tegendeel zal beweren. Het enthousiasme wordt er niet minder om, ik ga voor elke bal. Mentaal dan, want waar ik in gedachte de bal allang geblokt heb, staan mijn voeten nog aan de grond. Een beetje last van roestige springveren, ze komen pas los in de loop van de wedstrijd. Zo tegen het einde…
Ik geef toe: ik ben de jongste niet meer. Toch is het frustrerend dat die springveren de volgende ochtend nog vaster zitten dan voor de wedstrijd. Heel flauw. Doe ik daar zo mijn best voor in het veld?

Vleugellam aan één kant
Het zijn niet alleen de springveren die protesteren. Na zo’n 25 jaar smashen vindt mijn rechterschouder het allemaal wat minder gezellig. Nu kan ik gelukkig zowel met rechts als met links smashen en stap ik als het echt niet gaat gewoon over op mijn andere arm. Op advies van de trainer ben ik mijn smash-techniek aan het veranderen. Ik moet de slagbeweging afmaken en niet halverwege stoppen. Dat geeft namelijk steeds een optater in mijn schouder. Maar ja, probeer die gewoonte er maar eens uit te halen. Dat is lastig. Eigenlijk hoop ik dat ik het op die andere schouder gewoon nog eens 25 jaar vol zal weten te houden.

Verschroeide kipfilet
Toch zijn die roestige spieren en pijnlijke schouder niet de lichamelijke ongemakken die me het meest dwars zitten. Nee, sinds kort heb ik er een nieuwe bij. Toen ik afgelopen voorjaar mijn zomerse T-shirtjes weer ging dragen, zaten ze er opeens. Mijn dochter wist het me haarfijn duidelijk te maken, toen ik haar ’s morgens uitzwaaide.
‘Hé mam, je hebt kipfiletjes!’, riep ze lachend, half achterom hangend op haar fiets. ‘Ze zwabberen!’
‘Moet dat zo hard!’, was het enige wat ik uit wist te brengen.
Ik probeerde ze te negeren, die kipfiletjes. Meestal lukte dat wel. Tot die bewuste wedstrijd tegen Prima Donna. De volgende ochtend had ik last van roestige springveren, was ik aan één kant vleugellam en schuurde de stof van mijn T-shirt langs twee verschroeide kipfiletjes. Dat alles bovenop de kater van 3-2 verlies.

2014-09-19 kipfiletjes foto 1 (4)Toch blijf ik zeggen: volleybal, het is heerlijk om te doen. Al die ongemakken neem ik voor lief, in ruil voor een lekker potje ballen. Moreel zou het me echter wel helpen om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee kampt. Dus eerlijk zeggen. Hoe staat het met jouw kipfiletjes?

Corrie, Dames 1