In Memoriam Guus Saelman

Guus Saelman 1Op 15 juli jl. is Guus plotseling overleden.
Hoewel veel leden hem niet zullen kennen, omdat hij al zes jaar door zijn ziekte niet meer op de club kon komen, is het goed om even bij zijn overlijden stil te staan.

Zo rond 1977 bezocht Guus op uitnodiging een training. Hij vond het spelletje wel leuk en de vereniging kon op dat moment zeker nieuwe leden gebruiken. Dezelfde week speelde hij al zijn eerste competitiewedstrijd. De gezellige sfeer, met name in de vorige sporthal Kerkelanden bij het café van Richard Holster, heeft hem voor vast aan de vereniging verbonden.

Als speler was hij altijd present en als linkshandige aanvaller met zijn lengte (1.99 meter) kwam hij het best tot uiting op de middenpositie. Dat hij altijd graag speelde bleek ook wel uit het feit dat hij een keer een beschadigde enkelband had opgelopen en ondanks de pijn gewoon van de partij was. Vele jaren lang was Guus een vaste waarde in Heren 2.

Nadat hij door Cor Hendriks door middel van een biertje was overgehaald (dat was destijds de beste methode om scheidsrechters te rekruteren) om ook scheidsrechter te worden, was hij ook in deze functie vaak in de hal te vinden. Guus is ook nog korte tijd actief geweest als jeugdtrainer/coach. Zijn uitgangspunt was gezelligheid. Maar hij beschikte ook over een flinke dosis eigenwijsheid. Over de spelregels had hij als scheidsrechter bepaalde visies die niet door iedereen gedeeld werden en ook als speler in het veld veroorzaakte hij soms stevige discussies over de plaats waar hij zou moeten staan maar waar hij het dan weer niet mee eens was. Maar na het laatste fluitsignaal en een uitgebreide en vaak langdurige douche was het tijd voor een sapje en ging de gezelligheid weer verder.

Als gevolg van bestuurlijke problemen in 1989 werd hem gevraagd, mede omdat hij werkte bij een bank en bekend was met financiën, om toe te treden tot het bestuur als penningmeester.
Dit vond hij best een leuke uitdaging en hij heeft deze functie tot zijn overlijden uitgevoerd.
Korte tijd na zijn aantreden als penningmeester kwam de vereniging financieel in zeer zwaar weer terecht. De kosten van een damesteam in de tweede divisie leverde de vereniging een grote schuld op waaraan de club normaal gesproken aan failliet zou zijn gegaan. Maar Guus heeft deze schuld uit eigen middelen voorgeschoten en in de loop der jaren is het gelukt de schuld af te lossen en de vereniging weer financieel gezond te maken. Begin volgend jaar zou het tijd zijn voor een klein jubileum. Guus zou dan 25 jaar bestuurslid zijn.

Hoewel zijn lidmaatschap van VIF nooit is beëindigd kwam zijn volleybal-loopbaan zes jaar geleden abrupt tot een einde. Een bacteriële infectie werd hem bijna fataal en leverde hem een dwarslaesie op. Vanaf dat moment was hij gebonden aan een rolstoel. Na een langdurige revalidatie lukte het hem om zijn leven op te pakken en, nadat zijn woning geheel was aangepast, kon hij weer zelfstandig thuis gaan wonen. Weinig alleenstaande mensen zouden dit in een dergelijke situatie voor elkaar hebben gebokst! Maar met hulp van familie en vrienden en de thuiszorg was hij toch in staat een goed leven te leiden.

In zijn hoofd was Guus nog vol enthousiasme. Hij was altijd opgewekt en op zijn manier genoot hij nog steeds van zijn leven. Het lichaam vertoonde inmiddels meer gebreken hoewel hij daar in zijn eigenwijsheid niet aan toegeven wilde. Op 15 juli gaf zijn lijf het op. Voor hemzelf, maar ook voor zijn omgeving, was zijn overlijden veel te vroeg.

Het bestuur